Onzekerheid in het nieuwe jaar

Vrijdag 3-1-2014

Het nieuwe jaar is alweer een paar dagen oud en het is al weer even geleden dat ik mijn lezers op de hoogte hield van het wel en wee van mijn ziekte.

In november schreef ik nog dat ik samen met mijn zoon Michèl een bezoek had gebracht aan de hospice en dat ik vrij snel een indicatie verwachtte om daar voor de laatste terminale periode te gaan wonen. De gezondheidstoestand was er naar en dus had ik me daar helemaal op voorbereid. Omdat mijn vrouw nog niet volledig op de hoogte was van de ligging, hoe de appartementen zijn waarover ze beschikken en hoe de begeleiding er is, heb ik met haar een tweede bezoek aan de hospice gebracht, waarna zij ook overtuigd werd dat het daar voor een terminaal patiënt goed toeven zou zijn. Hierdoor is de beslissing om mijn laatste dagen daar te willen verblijven,voor mij makkelijker geworden.

Afgelopen september was in overleg met mijn huisarts door de hematoloog een levensverwachting tot afgelopen Kerst gegeven. Die Kerst hebben we inmiddels achter de rug en ziet het er volgens de artsen niet naar uit dat opname in het hospice nu zou moeten gebeuren omdat de Non Hodgkin wel actief is maar kennelijk niet in hoge mate. Maar er is meer; er is ook nog de blaaskanker en die bezorgt me veel last en pijn. Mijn huisarts gaat contact opnemen met de uroloog om toch nog eens naar het inwendige van de blaas te kijken, ondans dat ik eigenlijk uitbehandeld ben. Maar de tijd gaat snel en de gezondheid loopt hard achteruit. Ondanks dat blijf ik optimistisch gestemd; blijf dingen doen zoals de hobbies, het schilderen, het een-en-ander op de computer doen en soms zelfs nog koken.

Ik weet niet hoe de toekomst er uit ziet; ik leef alsof ik nog alle tijd heb en dat geeft wel eens het beeld dat het me allemaal goed gaat. Dat wordt ook wel gezegd: “We zijn blij dat het je zo goed gaat”! maar wat zich van binnen afspeelt is van buiten niet zichtbaar, ook de emotionele kant laat ik niet altijd zien. Ik leef bij de dag; geniet ook van alle momenten dat het maar een beetje goed gaat en denk daarbij niet aan morgen.

Komende week hoop ik weer een uitgebreid onderhoud te hebben met mijn huisarts, een fantastische dokter waar ik heel veel steun aan heb. Hij komt op regelmatige tijde hier op bezoek en neemt dan veel tijd voor een praatje etcetera.

Nou, tot zover. Ik hoop snel wat meer te kunnen vertellen. Tot dan!

braambloesem-klaar

 

Kees van Hest

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , | 3 reacties

Hospice de Regenboog

Vrijdag 15 november 2013,

Afgelopen woensdag moest ik weer eens voor bloedafname naar het ziekenhuis; dat is niet erg, het doet geen zeer, ik moet er alleen een poosje voor de deur uit. Dat geeft ook al niet want mijn oudste zoon rijdt me heen en weer en in het ziekenhuis word ik desgewenst met een geleende rolstoel door de ziekenhuisgangen getransporteerd.

Zoals ik al eerder vertelde heb ik sinds vorige week van de thuishulp een bed in de kamer gekregen en ben ik ook voorzien van een rolstoel, zodat we die niet in het ziekenhuis hoeven te lenen. De rolstoel kan gemakkelijk bij mijn zoon achter in de auto en dus besloten we dat rijgemak mee te nemen en ons tochtje naar de “prikstoel” te combineren met een informatief tripje naar het in mijn vorige stukje aangehaalde paviljoen in Eindhoven, waar vooral veel rust en natuur is en waar je op de meest menswaardige manier afscheid kunt nemen van je geliefden en van dit leven.

Ik had al wat telefonische informatie bij elkaar geschraapt, maar een persoonlijk contact met de mensen die daar werken en zeer dicht bij de  mensen die aan het einde van hun levenstraject staan, geeft toch meer ruimte voor vragen en antwoorden, en daarnaast is er de gelegenheid het gebouw en de vertrekken te bekijken.

De ontvangst was er buitengewoon hartelijk en alle denkbare vragen konden worden gesteld en werden uitgebreid beantwoord.

Ik heb er vaak mijn twijfels over, of ik daar echt mijn laatste dagen wil doorbrengen. Ik zit soms met een gevoel dat ik mijn vrouw Ric dan in de steek laat, maar aan de andere kant weet ik ook dat de laatste tijd zwaar zou kunnen zijn, niet alleen voor mijzelf maar in het bijzonder ook voor Ric die dan veelal in haar eentje mantelzorg moet gaan verlenen. Dat doet de balans weer de andere kant opslaan en maakt de beslissing weer wat gemakkelijker.

Na de rondleiding werd voorgesteld om mij maar meteen in te schrijven op een wachtlijst en dat is dan ook gebeurd.

Komende woensdag breng ik weer een controlebezoek aan de specialist en van het gesprek wat ik met hem zal hebben, of een eventueel volgend gesprek, wat naar verwachting weer drie weken later zal zijn, zal afhangen of ik binnen korte of wat langere tijd de indicatie krijg om in dat hospice te mogen / kunnen verblijven.

Veranderingen kunnen zich nu in vrij korte tijd regelmatig aandienen. Ik hoop er iedereen zo veel mogelijk van op de hoogte te kunnen houden.

Lieve groet,

Kees van Hest

IMG_8066

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , | 1 reactie

Thuiszorg; een alternatief.

Maandag 11-11-2013

Nog maar 10 dagen geleden beschreef ik hoe ik van tussenstation naar het volgende stationnetje aan het reizen ben, niet wetende waar en wanneer de ‘boemel’ weer een keertje stopt om op stoom te komen. Inmiddels is er weer van alles gebeurd en is het treintje alweer op een nieuw en onverwacht perronnetje gestopt.

Vorige keer vertelde ik al dat een hardnekkige verkoudheid het me belette om nog een beetje normaal de trap op te kunnen en zelfs de trap af, heel erg veel moeite kostte. De daaropvolgende dagen werd dat alleen maar erger, werd twee treden omhoog al te zwaar en moest er lang uitgerust worden voor de volgende stap omhoog.

Er was inmiddels veel contact met de specialist en de huisarts; er werd regelmatig door beiden gebeld, er werd antibiotica toegediend, maar de toestand bleef kritiek.

Er zijn in een recent verleden al veel gedachten uitgewisseld over een mogelijk eindstation; een plek waar een waardig en menselijk afscheid mogelijk zou zijn. Zelf heb ik wat informatie gezocht via internet en telefonisch contact, over de mogelijkheden die er zijn binnen de gemeente Eindhoven. Er is een prachtig gelegen paviljoen, midden in een bosrijk gebied, maar het is wel een eindstation, waar je een maximale levensverwachting mag hebben van drie maanden; het is er geen vakantiepark!

Een andere optie is om gewoon thuis the blijven en daar zo goed als mogelijk is je laatste stukje leven te beleven. Voor die optie is er de zgn. thuiszorg. In overleg met de huisarts is nu voor die mogelijkheid gekozen en dat blijkt voorlopig geen slecht alternatief. Binnen een dag had ik thuis een elektrisch verstelbaar ziekenhuisbed; een rolstoel en een ‘stilletje’. Ik slaap nu beneden; hoef bijna nergens meer de trap voor op naar boven en de PC is door mijn zoon naar beneden getransporteerd, zodat ik nu aan tafel dit berichtje kan neerpennen.

Op het ogenblik voel ik me dankzij de medicatie een beetje beter en dat buit ik uit door te genieten van wat ik buiten zie aan prachtige herfstkleuren; als de zon op de rood, geel en oranje blaadjes valt voel ik me weer helemaal blij worden.

Ik heb geprobeerd in al mijn berichten hier in dit blog een positieve blik op de toekomst te houden; dat houdt de moed er in en het gaf ook steeds aan hoe ik me op die momenten voelde. Ik kijk nog altijd uit naar die momenten dat het me goed genoeg gaat, om weer eens in het penseel te klimmen. Ik zal dat blijven doen; het houdt me op de been, maar ik ontloop er m’n lot niet mee. Het station waar voor het laatst stoom zal worden afgeblazen, komt steeds dichterbij. Het mag als je het mij vraagt nog lang duren; ik heb het leven lief en zoals iemand laatst zei: Hoe kritieker de situatie, hoe intenser je je momenten gaat beleven.

Ik hoop ze met jullie te delen!

Tot snel!

Kees van Hest

IMG_5457

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , | 1 reactie

Van tussenstaion naar tussenstation…

Woensdag 30 oktober 2013,

Laatst schreef ik over het laatste traject. Ik denk dan aan een trein die aan de laatste etappe van een lange reis is begonnen. Maar blijkbaar zit ik in  een stoptrein die van stationnetje naar stationnetje hobbelt, waarna ik hoor hoe en wanneer de reis verder zal gaan. De stationnetjes zijn in dit geval mij bezoekjes aan de hematoloog, die me elke keer verteld geen prognose te kunnen doen over mijn levensverwachting, dus niet weet waar het eindstation zich bevindt,  maar tegelijkertijd moet constateren dat mijn toestand beetje bij beetje achteruit loopt.

Sinds een week of drie ben ik behoorlijk verkouden geraakt, ik hoest me de longen uit het lijf soms, en mijn neus is een kraan waarvan het leertje kapot is. Die hele toestand wil maar niet overgaan. Ik word er gek van! Ik ben dood en doodmoe, kom nauwelijks nog de trap op en ben na elke twee treden buiten adem en moet om de andere tree uitrusten. Eenmaal boven moet ik dan nog een aantal minuten lang uit hijgen voor ik weer tot iets in staat ben.

Afgelopen maandag ben ik weer naar dat tussenstation geweest, c.q. naar de hematoloog. In het gesprek met hem heb ik hem gevraagd wat er, hypothetisch gesproken, met mijn lichaam zou gebeuren indien ik nog een keer chemo zou toegediend krijgen. Het antwoord wat ik kreeg had ik wel verwacht, maar ik wilde dat antwoord toch hebben, het gaat tenslotte over mijn leven. Het antwoord was negatief; bij eventuele chemo zou mijn lijf het niet meer aankunnen. Mijn toch al verzwakte nieren zouden nog verder achteruit gaan en dat heeft dan ook weer zijn uitwerking in de waterhuishouding. Kort en goed, een behandeling in die zin is verder uitgesloten en verder vragen daarover stellen is eveneens zinloos. Wel krijg ik dermate medicatie dat het leven nog zo makkelijk mogelijk gemaakt kan worden. Vanwege die vastzittende verkoudheid en mogelijk ontstoken luchtwegen heb ik een antibioticum voorgeschreven gekregen; ik hoop dat dat me spoedig wat meer lucht zal geven. Bovendien blijf ik Prednison slikken in de hoop dat mijn kijk op het leven nog enigszins vrolijk blijft.

En zo reizen we verder, van station naar station, totdat we aan de allerlaatste halte toe zijn.

Maar zover is het nog (lang?) niet en probeer ik mijn dagen te vullen alsof er nog heel veel tijd te leven en te beleven valt. Gisteren nog ben ik begonnen aan het scannen van de vele negatieven en dia’s die ik nog heb liggen en ik denk daarbij niet aan het feit dat ik die klus niet meer af kan maken. Ook schilderen doe ik nog steeds, kijk daarvoor maar eens op de afdeling schilderijen in dit blog ( www.keesvanhest.wordpress.com/Schilderijen ).

Er is niet zo veel meer te vertellen; ik hoop gauw meer van me te laten horen.

Kees van Hest

DCF 1.0

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , , | 3 reacties

Het laatste traject

Maandag 7 oktober 2013

Sinds 3 juli, de laatste keer dat ik in dit blog over mijn ervaringen met kanker schreef, is er veel gebeurd. Eigenlijk had ik dat op moeten schrijven, maar er was altijd wel iets wat me tegen hield.

Ik had inmiddels weer 3 keer een zware chemokuur achter de rug die ik redelijk goed heb doorstaan. De kuur sloeg aan en de lymfeklierkanker was tot rust gekomen. Anders ging het met de blaaskanker; eind juni was het inwendige van de blaas operatief schoon gemaakt maar er was lange tijd veel ongemak  bij het plassen en er bleven bloedingen komen. Ook bleek bij een echo van de nieren dat de rechternier het niet meer zo best deed. Bij een nucleair onderzoek kwam uit dat die nier nog maar voor 20 procent dienst deed, terwijl de linker nier ook maar voor 80 procent functioneerde.

In die periode kon ik af en toe nog een wandelingetje maken, zij het met een wandelstok, en zelfs heb ik een keer, zittend op een krukje nog wat kunnen werken in onze voortuin.

Inmiddels had ik ook enkele bezoeken gebracht aan de huisarts om te kijken of ik een ander medicijn dan Lyrica zou kunnen gaan gebruiken, omdat ik door Lyrica last kreeg van spastische bewegingen in mijn armen en handen. Later bleek dat ik door dit medicijn ook last kreeg van evenwichtsstoornissen; hierdoor voelde ik me bijvoorbeeld angstig en onzeker op de fiets. Die fiets heeft dan ook lange tijd werkeloos in de schuur gestaan.

Half augustus werd ik ziek, elke dag misselijk en weinig trek in eten. Drinken deed ik ook te weinig, wat slecht was voor de nieren. Na een paar dagen knapte ik weer op en liep ik over van energie. Dat duurde niet lang, want na een opleving van drie a vier dagen kroop ik opnieuw in bed en voelde me zo ziek als een hond.

Ik heb vier weken lang niet veel anders gezien dan mijn bed en mijn slaapkamer. Eten kreeg ik met geen mogelijkheid naar binnen; alles smaakte vies en zelfs van schoon water had ik het idee dat het stonk. Ik ben in die vier weken zo’n elf kilo afgevallen; ik was een geest.

In het begin van dit jaar, toen in overleg met de hematoloog was besloten dat ik een aantal chemo-kuren zou ondergaan, had ik het idee dat ik daardoor misschien nog een mooie zomer zou krijgen en dat we nog wat op avontuur zouden gaan met onze camper. Helaas heeft dat niet zo mogen zijn en hebben we de camper van de hand gedaan.

Na de drie chemo-kuren was inmiddels al afgesproken dat voorlopig van verdere chemo zou worden afgezien, daar dat verder geen verbetering van de lymfeklierkanker zou opleveren. Er zouden echter nog drie kuren in een later stadium gegeven kunnen worden.

Na de periode van ziek zijn, en een zomer die zo weinig had opgeleverd, leek eventuele verder behandeling, in geval de kanker weer actief zou worden, zinloos en ongewenst. Een bezoek aan de huisarts, en tevens aan de hematoloog, bevestigde dat. Volgens de arts zou een eventuele kuur wel even een stijgende lijn in het ziekteverloop geven, maar direct daarop volgend toch weer een verdere afbraak van bloedbeeld en weerstand, waardoor de kanker een nieuwe kans zou krijgen opnieuw actief te worden.

Drie soorten kanker breken langzaam maar zeker mijn lichaam af. Sinds mijn laatste bezoek aan de hematoloog, slik ik Prednison en dat geeft me het gevoel dat ik weer alles aan kan. Ik wandel regelmatig een stukje en zelfs de fiets is weer uit de schuur. Omdat ik het gebruik van Lyrica sterk heb geminderd, is ook de evenwichtsstoornis verdwenen en kan ik weer vrijuit fietsen; weliswaar niet zo ver want mijn conditie is inmiddels ongeveer nul!

Mijn toestand wordt nog niet terminaal genoemd, maar palliatief. Maar eigenlijk is daar misschien niet zo’n groot verschil tussen. Ik weet dat ik bezig ben aan het laatste traject; hoe lang dat is weet geen mens en ik kan slechts hopen op een redelijke tijd. Ik hou hoe dan ook overal rekening mee, de reis gaat mogelijk langzaam  – maar toch zeker –  naar een eindpunt.

Toch hoop ik dat ik in de nabije toekomst nog het een-en-ander aan dit blog zal toevoegen. daarom: tot de volgende keer!

Kees van Hest

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , | 4 reacties

…bijwerkingen…

Woensdag 3-7-2013

In mijn vorige verhaal schreef ik dat ik het ‘druk’ had met ziekenhuisbezoek, nou dat is er niet minder op geworden.

Ruim een week geleden, namelijk op maandag 24 juni, moest ik me melden op afdeling acht-oost van het Catharina ziekenhuis voor een operatie aan de blaas. Dat is niet de eerste keer dat ik die operatie moet ondergaan; dit wordt inmiddels numero vier, maar dat even terzijde. Om negen uur moest ik me melden en voor ik goed en wel bij het mij toegewezen bed was, kon ik me al gaan omkleden in het blauwe operatie-voorschoot dat noodzakelijk is en om kwart voor tien lag ik al op de operatietafel. Twee uur later gingen mijn ogen alweer voorzichtig open en lag ik op de ‘recovery’ wakker te worden. Nog een uurtje erbij en ik was weer op zaal waar nog een aantal patiënten met de zelfde ervaring als ik weer een beetje bij hun positieven lagen te komen. Aan het einde van de middag kwam de arts die de operatie had gedaan vertellen dat de operatie goed was verlopen en dat mijn blaas weer schoon was en ontdaan van alles wat er niet thuis hoorde. We hebben het dan over blaaskanker die operatief moest worden verwijderd.

Om die blaas vrij van ‘wildgroei’ te maken, komt er geen mes aan te pas. De moderne techniek maakt het mogelijk om “binnendoor” via een katheter voorzien van camera en schraapapparatuur, de zaak te klaren. Als de operatie achterwege is wordt echter die katheter niet direct verwijdert maar mag nog een poosje blijven zitten, dit om de blaas ‘rust’ te gunnen. In mijn gevel had de blaas blijkbaar twee dagen rust nodig zodat het katheter tot woensdag op zijn plaats bleef zitten. Mannen, probeer je voor te stellen hoe dat voelt. ’s Morgens om half zes kwam een aardige verpleegkundige de zaak verwijderen, pijnlijk, maar tegelijk een bevrijding.

Die woensdag mocht ik ook weer naar huis, maar niet voor er voldoende geplast was, en dat was nog een operatie op zich. Gelukkig was rond tien uur alles volgens de regels achter de rug en mocht ik begeleid door Ric huiswaarts. Overigens blijft het “plasje plegen” nog steeds een heel pijnlijke en zeer onaangename bezigheid.

Gisteren ben ik voor de eerste keer weer op controle geweest. Na mijn ervaringen aan de arts verteld te hebben vond hij het nodig een echo te maken van de nieren. Dat kon direct gebeuren. Bij dat onderzoek bleek dat mijn rechternier niet ‘optimaal’ was. Nou is optimaal in mijn geval een nogal eufemistische aanduiding want mijn nieren werken sowieso nog maar voor 25 procent. Maar mijn rechternier voldeed zelfs daar niet aan. Over twee weken moet ik opnieuw op controle in de hoop dat mijn nier zich dan heeft hersteld, maar indien er geen verbetering is opgetreden wordt opnieuw een ingreep overwogen.

Ondertussen probeer ik in de vrije tijd wat te wandelen. Dat gaat redelijk maar ik moet wel oppassen dat ik niet teveel tol moet gaan betalen. Want bij al het nuchter gepraat over operaties en wat we aan het doen zijn, is mijn vermogen tot herstel wel heel erg terug gelopen. Thuis probeer ik wat te schilderen, maar dat valt niet mee want een ander probleem kondigde zich afgelopen week aan.

Al eerder had ik gemerkt dat ik, vooral met mijn handen, af en toe een spastische beweging maak; plotseling een uitschieter naar recht bijvoorbeeld, en ook een wat beverig gevoel in mijn gezicht krijg. Dat betekent dat het likje verf niet altijd daar komt waar het gewenst is. Vandeweek echter werd het beven in het verloop van de dagen af en toe erger en nadat ik de bijsluiters van mijn medicijnen nog eens had doorgelezen, bleek dat van een van de medicijnen de bijwerkingen overeen kwam met mijn ervaringen. Omdat het  beven zo hevig werd dat ik in de avond erg zat te “shaken” en ik niet meer normaal mijn kopje thee leeg kon drinken, heb ik de volgende dag een bezoek aan de huisarts gebracht. Deze bevestigde dat mijn klacht hoorde bij de bijwerkingen van die medicijn. Samen met hem hebben we besloten die medicijn af te bouwen en uit te zien naar een vervanging er van. Over een week zou ik eventueel kunnen merken dat de klacht verdwijnt.

Het medicijn waar het om gaat is Lyrica, dat ik gebruik tegen de neuropatische pijnen die ik heb als gevolg van de chemokuren die ik heb gehad. Dat medicijn kan ik dus eigenlijk niet missen omdat het bekend staat als bestrijder van die pijnen.

Volgende week staat weer een bezoek aan de hematoloog gepland en zoals gezegd wil de uroloog me over twee weken ook weer zien; zo blijven we lekker bezig.

Ric en ik hadden gedacht deze zomer nog wat te ondernemen, eventueel met de inmiddels verkochte camper. Voorlopig is daar echter nog geen zicht op, maar we blijven hopen dat we er deze zomer toch nog wat van kunnen maken. Met dat “zonnige” vooruitzicht sluit ik deze episode af. Binnenkort is er vast iets meer te vertellen!

zonsondergang

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , | 2 reacties

Luisteren naar m’n lijf.

Maandag 6 juni 2013

Het is alweer een week geleden; ik was er lekker druk mee: 4 keer in een week naar het ziekenhuis gesjouwd: Maandag bloed prikken, dinsdag blaasonderzoek (zag er erg slecht uit), woensdag hematoloog om de bloedwaarden te bespreken en praten over eventueel weer chemo en / of een aanstaande operatie wel kan, donderdag voor een intake met de anesthesist. Maak daar maar eens een verhaal van.

Het inwendig blaasonderzoek leverde niet echt een verrassing op – ik wist wel dat het niet pluis zou zijn daar binnenin – maar het zag er erger uit dan ik verwacht had. Normaal zie ik bij zo’n onderzoek – wat overigens een cystoscopie genoemd wordt – de binnenkant van de blaas met eventueel hier en daar “verkeerd” weefsel (wat in mijn geval steeds kankerweefsel was), maar nu zag je alléén maar wildgroei en was er van de binnenwand helemaal niets meer te zien. Dat was wel even schrikken want zo hevige aangroei had ik nog niet eerder gezien en ik was even bang dat die grote hoeveelheid niet meer verwijderd zou kunnen worden en dat de hele blaas naar de medische prullenbak zou gaan verdwijnen. Je krijgt dan een Stoma, en daar is ook mee te leven, maar ondanks alles ben ik nog in het bezit van alle organen en om een-of-andere reden ben ik daar trots op, ook al weet ik niet waarom. Maar goed, we zitten met de situatie van nu en daar hebben we het mee te doen. Binnenkort lig ik dus weer onder een wit lakentje met een dekentje om me warm te houden. Als de operatie slaagt, is er voor de komende drie maanden niets aan de hand, heb ik een schone blaas (hoera) en even rust, maar na opnieuw  drie maanden begint de kanker weer vorm te krijgen en moet er in de meeste gevallen opnieuw ingegrepen worden.

Inmiddels ben ik ook op visite geweest bij de hematoloog, dat is alweer een week geleden. De bloedwaarden bleken licht gestegen, maar niet in die mate dat er veel voor mij verandert. Het is zoals ook de dokter het noemde: Rekken en d’r bij blijven. Nou dat proberen we dan maar en maken we er van wat er (nog) van te maken is.

Nu het eindelijk aan het zomeren is en ik me ondanks het slechte bloedbeeld niet bijzonder slecht voel, wil ik ook wel weer naar buiten. Vorige dinsdag hebben we dus de fietsen weer uit de schuur gehaald. Het was niet voor het eerst dat Ric en ik onze ijzeren rossen bestegen, maar meestal was dat voor een korte rit om de boodschappen in huis te halen of zo. Die dinsdag echter had ik er zo’n trek in dat we om te kijken hoe ver we konden; ging het niet dan zouden we rechtsomkeer terug naar huis gaan. Maar het ging geweldig, ik had nergens last van en voor we het wisten zaten we al een kilometer of tien van huis. Je kan dan omkeren en dan maak je twintig kilometer, maar er zijn meerdere wegen, en niet alleen naar Rome, dus kozen we een andere route die ons nog steeds de kans gaf snel naar huis, maar ook nog wat verderop te gaan. We trapten 21 kilometertjes bij elkaar en we kwamen zonder een centje pijn weer thuis; al met al iets om de burger moed te geven.

Die moed blijkt soms wel een beetje op overmoed. Twee dagen later zaten we opnieuw met veel zin op de fiets; waarom niet, het ging toch zo goed. Maar nu, dat was afgelopen donderdag, was alles anders. Al na een tweetal kilometers kreeg ik hevige pijn in mijn rechterbovenarm en ben ik afgestapt. Na een korte rust was de pijn weg en reden we verder naar een supermarkt die op de route lag en nog geen vijf kilometer van huis, maar het was een kwelling om er te komen. In de supermarkt echter zakte de pijn in de arm, en ook de pijn die inmiddels in de onderrug was gekropen, weer af en dus wilde ik nog wel een stukje verder peddelen. Dat was verkeerd. Te vaak moest ik stoppen en na een aantal malen rust verdween de pijn ook niet meer. Het was niet vreselijk ver om weer thuis te geraken, slechts 17 kilometer, maar op het laatst was het een marteling. De hele vrijdag ben ik ziek van moeheid geweest en ook de zaterdag was ik nog altijd afgeknapt.

Ik heb die dagen erna mijn rust wel genomen en ben niet verder weg geweest dan de luie stoel op de achterplaats. Het weer was er goed voor dus verder geen klagen, maar blijven zitten leek me niet goed en ik moest en zou ook weer proberen te fietsen.

Vandaag zijn weer voor een kort stukje en de boodschappen in de supermarkt hier vijf kilometer vandaan, op de fiets gestapt. Dat leek een acceptabele afstand maar toch ging er wel iets lichtelijk pijn doen, voornamelijk weer die rechterarm en de rug. In de supermarkt weer hetzelfde verhaal, de pijn zakte weer weg en de moed voor de terugweg was weer volop aanwezig. Helaas, de volgende vijf kilometer vielen zwaar tegen en eenmaal thuis, had ik in de luie stoel moeten gaan hangen. Maar we willen ons niet neer leggen bij de roep van het lijf, en eigenwijs als we zijn: een kort stukje naar het winkelcentrum voor een bezoekje aan C & A kon er nog wel bij.

Nu zit ik  dit stukje te schrijven in een gemakkelijke stoel achter de PC en weet ik wat ik in elk geval niet had moeten doen. Ik had graag een paar nieuwe T-shirts gekocht, maar die laatste paar kilometers en dat even in de winkel op mijn voeten staan, hebben me gebroken. Ik ben zonder nieuwe T-shirts naar huis gegaan. De boodschap is kennelijk: Je kan het allemaal wel willen, maar je moet leren luisteren naar je lijf. Nou, die les zal ik me ter harte moeten nemen. Niet alles blijkt meer mogelijk voor mij, en dat doet zeer; verdomde zeer!

Volgens de hematoloog zijn mijn vooruitzichten niet te voorspellen; de lymfeklierkanker is in elk geval niet te genezen en chemotherapie zal in de huidige situatie niets verbeteren. De dokter noemt mijn situatie palliatief en dat is dan meteen ook duidelijk gemaakt. Ondanks dat gaat de operatie aan de blaas om daar de kanker te verwijderen wel door, en naar ik hoop spoedig.

Als een-en-ander achter de rug is zal ik er hier verslag van doen.

Anthurium-2-700

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , | 3 reacties